Αντικείμενο της μελέτης αποτέλεσε νεόδμητη μονοκατοικία στην καρδιά του ιστορικού Κάμπου της Χίου σε περιβόλι όπου τα 2/3 του καλύπτονται από τυποποιημένη διάταξη  εσπεριδοειδών. Η τοποθέτηση του κτιρίου έγινε με σεβασμό στο τοπίο, στο τμήμα με τη μικρότερη βλάστηση, ώστε να επιτευχθεί η ένταξή του στο φυσικό περιβάλλον χωρίς να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του.

Η κεραμοσκεπής κατοικία αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα με υπόγειο και σοφίτα. Στο ισόγειο οργανώνονται οι ιδιωτικοί χώροι της μεζονέτας με τα υπνοδωμάτια ενώ στον όροφο αναπτύσσονται οι κοινόχρηστοι χώροι διημέρευσης με εκτόνωση τόσο στο νοτιοανατολικό ημιυπαίθριο χώρο με θέα τη θάλασσα στο βάθος όσο και βορειοδυτικά στον ‘ηλιακό’ με θέα προς το περιβόλι.

Το κτίριο συντίθεται στο σύνολό του σε συνέπεια με την τυπολογία, τις αναλογίες, τους χρωματισμούς και τα εν γένει μορφολογικά χαρακτηριστικά των οικοδομημάτων του παραδοσιακού οικισμού του Κάμπου. Για το λόγο αυτό διατηρείται η εξωτερική πέτρινη κλίμακα που καταληγεί στον ‘ηλιακό’ του ορόφου, το ‘τσαρδί’, την κύρια ταράτσα του σπιτιού απ’ όπου γίνεται η είσοδος στους κοινόχρηστους χώρους της οικίας. Η θέση του τονίζεται με ελαφρά προσχώρηση προς το περιβόλι και με στήριξη από σειρά τοξυλίων, αναφορά στη διάπλαση των όγκων στα σπίτια του 17^ου και 18^ου αι., εποχή αρχιτεκτονικής ακμής στον Κάμπο.  Ταυτόχρονα, προκειμένου να δοθεί μεγαλύτερο ογκοπλαστικό ενδιαφέρον σε συγκεκριμένους όγκους των όψεων χρησιμοποιείται από τη μια η τοπική θυμιανούσικη πέτρα (στην εξωτερική κλίμακα και στην καμαρωτή οριοθέτηση της βεράντας του υπνοδωματίου στο ισόγειο) από την άλλη το εμφανές τούβλο σα δομικό υλικό (στο έρκερ πάνω από την κεντρική είσοδο του ισογείου και στον όγκο με τις καμάρες που ορίζουν τον ημιυπαίθριο χώρο στο νότιο τμήμα σε υπόγειο, ισόγειο και όροφο) ενώ την παλέτα συμπληρώνουν οι χρωματισμοί του κτιρίου στις γήινες αποχρώσεις της πέτρας (ανοιχτό κεραμιδί και μπεζ-ώχρα), το έντονο φυστικί χρώμα των κουφωμάτων καθώς και τα επιλεγμένα σημεία από διαβρωμένο μέταλλο – τύπου corten (στα πλαίσια των στεγάστρων και στα υποστυλώματα του ημιυπαίθριου στον όροφο).

Προτεραιότητα ήταν η διατήρηση της πυκνής βλάστησης περιμετρικά του οικοδομήματος, κύριο χαρακτηριστικό της ευρύτερης ιστορικής περιοχής γι’ αυτό τα τμήματα που θα διαστρωθούν με χυτό υλικό είναι τα απολύτως απαραίτητα για την εξασφάλιση των προσβάσεων και της ανάπτυξης βασικών υπαίθριων δραστηριοτήτων.