Η προσφυγική κατοικία υπό μελέτη στο Κάστρο της Χίου αποτελεί ένα ιδιαίτερο παράδειγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής που διαμορφώθηκε κυρίως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922), όταν πρόσφυγες από τα απέναντι παράλια της Μικράς Ασίας εγκαταστάθηκαν μέσα στο κάστρο, σε ήδη κατοικημένες αλλά πυκνοδομημένες περιοχές. Πρόκειται για διώροφο κτίσμα με ενδιαφέρουσα όψη από επιχρισμένη πέτρα και οπτοπλινθοδομή χωρίς ιδιαίτερο διάκοσμο με μικρά ανοίγματα τόσο για λόγους στατικότητας όσο και για προστασία από τον άνεμο και τη ζέστη.
Η αποκατάσταση του κελύφους αφορά μεταξύ άλλων την εμφάνιση της φέρουσας πέτρινης τοιχοποιίας και τη διατήρηση της ζωνοποίησης των δυο διαφορετικών υλικών στην κεντρική όψη (πέτρα-τούβλο), ‘λεξιλόγιο’ των διαφορετικών φάσεων κατασκευής της οικίας, μάρτυρα της επιρροής των διαδοχικών περιόδων κατοχής στο κάστρο (Βυζαντινή, Γενουατική και Οθωμανική).
Η γειτνίαση με τα όμορα κτίσματα λόγω της πυκνής δόμησης και η οργάνωση γύρω από στενά, λαβυρινθώδη δρομάκια, λόγω του περιορισμένου χώρου μέσα στα τείχη εντείνουν την ανάγκη εκτόνωσης σε υπαίθριο χώρο πρασίνου. Για το λόγο αυτό γίνεται διάνοιξη τζαμαρίας στη βορειοανατολική όψη του ισογείου προς το αίθριο επιτρέποντας άπλετο φως και οπτική επαφή με τον εξωτερικό χώρο στους κοινόχρηστους χώρους διημέρευσης που οργανώνονται στο ισόγειο. Στον όροφο αναπτύσσονται τα υπνοδωμάτια όπου συντηρείται η ξύλινη στέγη προκειμένου να είναι εμφανής στο σύνολο της κάτοψης.