Η μελέτη αφορά στη σύνθεση τριών διαμερισμάτων μέσα στο υπάρχον κέλυφος πέτρινου κτιρίου σε περιοχή της βόρειας Ιταλίας σε μεγάλο υψόμετρο με πανοραμική θέα. Σε μια κάτοψη 380 τμ και 9μ ύψος επιλέγεται το ισόγειο να παραμείνει χωρίς χρήση και να φιλοξενεί μόνο τις προσβάσεις για τα διαμερίσματα.

Στόχος είναι να τονιστεί η δραματικότητα του τοπίου αλλά και του ίδιου του οικοδομήματος που λόγω των έντονων κλίσεων του εδάφους περιμετρικά, το φως εισέρχεται στο εσωτερικό μόνο από μεγάλα ανοίγματα στην κεντρική όψη του δημιουργώντας έντονες φωτοσκιάσεις.

Τα διαμερίσματα στο σύνολό τους οργανώνονται με τρόπο ώστε να εφάπτονται στην κύρια όψη απ’ όπου και λούζονται με φως και απολαμβάνουν τη θέα ενώ οι περιμετρικοί τοίχοι τους απέχουν από το πέτρινο υπάρχον κέλυφος στο οποίο πακτώνονται μόνο δοκάρια, δημιουργώντας έναν πολύ συγκεκριμένο διάλογο νέου-παλαιού. Η απόσταση είναι τέτοια ώστε να επιτρέπει στο φως να φθάνει στο χώρο της εισόδου μέσω φεγγιτών που διανοίγονται στο δώμα προσθέτοντας ακόμα περισσότερο στην ένταση που προκαλείται στον επισκέπτη κατά την είσοδό του στον ‘πύργο’. Προκειμένου όλοι οι χώροι να αερίζονται και να απολαμβάνουν φυσικό φωτισμό, συγκεκριμένα ανοίγματα μικρών διαστάσεων διανοίγονται στις πλαϊνές όψεις όπου αυτό είναι εφικτό.